Achtergrond afstudeerproject fysiotherapie Sibiu, Roemenië
Eind november werd de Stichting Werkgroep Urgenta benaderd door twee fysiotherapie studenten (Froukje en Mariëlla) van de Avans Hogeschool Breda, met de vraag of wij hen konden helpen met hun afstudeerproject in het buitenland. Zij wilden dit graag in Roemenië doen. Urgenta heeft met plezier aan dit verzoek voldaan en inmiddels verblijven de twee studenten in Roemenië om hun project uit te voeren.
De studenten lopen een stage van vier maanden in het Fysiotherapie II gebouw van het Academisch Ziekenhuis, Sibiu. Zij zijn vertrokken op 1 februari en eind mei komen zij weer thuis. De technici van Urgenta, die in maart vertrekken voor de projecten van 2005, kunnen dus even een kijkje gaan nemen.
Vanuit Roemenië houden zij ons op de hoogte van hun avonturen en beslommeringen....
21 februari | 11 maart | 28 maart | 23 april |
28 maart
Deze keer heeft het wat langer geduurd voordat ik weer van me liet horen. De reden is dat wij afgelopen week de mannen van Urgenta hier ontvangen hebben. En zij hebben ons uitgenodigd om in het weekend mee te gaan naar Sarata. Dit is een dorpje een 40 km van Sibiu vandaan. Zij wilden daar op bezoek gaan bij een bevriende familie. Na wat contact over en weer was het goed dat wij kwamen.
Zaterdagmiddag om 4 uur zijn we vertrokken. We waren aan het rijden over wegen die bijna de kwaliteit van de nederlandse wegen hebben, slaat Arnold opeens af op een weggetje waarvan ik dacht dat het geen weg was. Het was een onverharde weg die de toegang tot het dorp verleende. Toen we in het dorp aankwamen waren we volledig geklutst. De oorzaak hiervan kan gevonden worden in de grote hoeveelheid putten in de weg. In het dorpje zelf is ook geen enkele geasfalteerde weg te vinden. De bruggen over het beekje bestaan hoofdzakelijk uit een paar boomstammen met planken erover. Zeg maar, van die bruggen die veren als je erop springt.
Op het moment dat we aankwamen werden gelijk alle werkzaamheden gestaakt en moesten we de hele familie begroeten. En dit is dus ook de HELE familie; overgrootmoeder, opa en oma, pa en ma en de twee kinderen. Verder waren er ook nog een broer van moeders en zijn vrouw aanwezig. Of die nu ook nog een kind hadden kon ik niet meer bijhouden. Na verloop van tijd kwamen ook de buren een keer binnen en de zus van oma kwam ook kijken. Nadat we iedereen begroet hadden, moesten we naar binnen en werd de fles "tuica" tevoorschijn gehaald. En iedereen werd geacht mee te drinken. Dus ook wij. Ik heb het advies van Arnold maar opgevolgd en het glaasje in een keer naar binnen gegooid. Een paar minuten later brandde het nog in mijn keel. Maar nu blijkt dus dat als het glaasje leeg is, het net zo snel weer opnieuw gevuld wordt. Dat was dus weer een nieuwe ervaring.
Aan het eind van de avond moesten we toch een keer gaan slapen. Dus alle hulp werd opgetrommeld en uiteindelijk hebben Froukje en ik geslapen bij de zus van oma. Zij had een bed volledig opgemaakt voor ons, Delia en Camilia moesten dat zelf nog doen. Die sliepen bij ons in de kamer. Onvoorstelbaar hoe gastvrij deze mensen zijn. Ook de volgende dag toen we gingen eten, hebben we ongeveer vijf keer moeten zeggen dat we echt niet nog meer konden verteren. Ze waren overbezorgd of wij toch wel genoeg te eten zouden krijgen.
Verder heeft Arnold ons ook meegenomen naar Balea. Dit is een berg die op ongeveer anderhalf uur rijden van Sibiu ligt. Met een ontzettend gammele cabine-lift zijn wij naar boven gegaan. En nu weet ik weer iets wat ik leuk vind aan Roemenië; de natuur. Het was zo ontzettend mooi daar, echt geweldig.
In fysio II mogen we steeds meer gaan doen. Wij behandelen de patienten nu op de manier die wij gewend zijn. Op een aantal punten is dat hetzelfde als wat wij doen, maar op andere punten verschilt de therapie. De afgelopen weken hebben we al een aantal keren gezien dat ze onze therapie soms ook overnemen. Dit is erg leuk om te zien. Nu zijn we eindelijk zover dat we op het niveau zijn van kennis uitwisselen. Dit kwam ook heel sterk naar voren toen een van de therapeutes mij vorige week vroeg of ik haar wilde uitleggen hoe ik een schouder van een patiënt behandel, omdat ze gezien had dat ik dat anders doe dan dat zij doen. En natuurlijk hebben we haar dat met veel plezier uitgelegd.
Wat betreft ons project hebben we een analyse gemaakt van de oefeningen die de patiënten nu krijgen. Wij hebben besloten om het te beperken tot de patiënten die arthrose (of ook wel "slijtageklachten" genoemd) hebben. We hebben te weinig tijd om de andere aandoeningen er ook bij te betrekken. Na het maken van de analyse van de oefeningen, zijn we op zoek gegaan naar literatuur over deze aandoening en de resultaten met oefentherapie. Deze voorbereiding maken we om ook naar de therapeutes en de artsen uit te kunnen leggen waarom wij denken dat er op deze manier therapie gegeven moet worden en waarom deze oefeningen belangrijk zijn.
Komende week gaan we naar dr. Luca om te vragen of we ook een dag met hem mee kunnen kijken. Zodat we een beeld krijgen van de manier waarop de artsen hier de patiënten onderzoeken. Ook dit is belangrijk voor ons project, omdat de artsen de therapie voorschrijven die de therapeuten moeten geven. Onze oefenschema's moeten dus uiteindelijk door de arts voorgeschreven worden.