Achtergrond afstudeerproject fysiotherapie Sibiu, Roemenië
Eind november werd de Stichting Werkgroep Urgenta benaderd door twee fysiotherapie studenten (Froukje en Mariëlla) van de Avans Hogeschool Breda, met de vraag of wij hen konden helpen met hun afstudeerproject in het buitenland. Zij wilden dit graag in Roemenië doen. Urgenta heeft met plezier aan dit verzoek voldaan en inmiddels verblijven de twee studenten in Roemenië om hun project uit te voeren.
De studenten lopen een stage van vier maanden in het Fysiotherapie II gebouw van het Academisch Ziekenhuis, Sibiu. Zij zijn vertrokken op 1 februari en eind mei komen zij weer thuis. De technici van Urgenta, die in maart vertrekken voor de projecten van 2005, kunnen dus even een kijkje gaan nemen.
Vanuit Roemenië houden zij ons op de hoogte van hun avonturen en beslommeringen....
21 februari | 11 maart | 28 maart | 23 april |
23 april
En ook nu moet ik bekennen dat het weer ernstig lang geduurd heeft voordat ik iets van me heb laten horen. De reden: we hebben veel gedaan met de Urgenta-mannen en toen zij weggingen, kwamen mijn vriend en zijn zus langs. En mensen, jullie kunnen vast wel begrijpen dat ik dan toch liever wat tijd met hem doorbreng dan met het typen van een bericht voor op de site. En zeker niet de laatste reden, de laatste week zijn we erg druk bezig geweest met onze projecten. Maar goed, ik zal maar beginnen waar ik vorige keer gebleven was.
In het tweede weekend dat de Urgenta-mannen er waren zijn we met hun naar Porumbacu geweest. Een ander klein plaatsje net buiten Sibiu.Hier hebben wij kunnen genieten van het prachtige weer en van de grote gastvrijheid van de Roemenen. Overal waar we liepen moesten we binnen komen, werd er koffie gezet en moesten we tuica of de zelfgemaakte wijn drinken. De gastvrijheid van de Roemenen is iets dat ik nooit meer zal vergeten denk ik.En hier hebben we ook nog iets leuks meegemaakt. De zoon van een oude dame waar we geweest zijn, is nog een paar jaar schaapherder geweest. Hier heeft hij een paar schapenvachten aan over gehouden. Jan was daarvan op de hoogte en heeft geregeld dat wij deze vachten aan mochten doen. En dat heeft enige lachwekkende foto's opgeleverd.
Op zondag van dit weekend heeft Arnold ons meegenomen naar Paltinis. Een berg in de buurt van Sibiu. En ook dit was weer indrukwekkend mooi. De Roemeense klederdracht hebben we net misgelopen omdat deze persoon niet thuis was. Maar wie weet, we hebben nog 5 weken. Verder hebben we ook het iconenmuseum in Sibiel gezien. Toen we daar naar toe reden, kwamen we door een dorpje waar erg veel ooievaarsnesten waren. En nu kan ook ik zeggen dat ik een echte ooievaar heb gezien. Verder zijn we ook naar een groot stuwmeer geweest. Ja mensen, Arnold heeft ons echt op sleeptouw genomen. En wij vinden dat niet erg. Bij dat stuwmeer, mochten we niet op de dam lopen en foto's nemen is ook uit de boze. Er werd ons verteld dat dat was, omdat het een staatsgeheim is ofzo iets. Ik begrijp het ook allemaal niet. Maar dat was op zich ook weer een leuke ervaring.
In de week volgend op dat weekend zijn de Urgenta-mannen op woensdag om 6.15 uur vertrokken. En natuurlijk hebben wij hun even uitgezwaaid. Het was dan wel in pyjama, maar het gaat om het idee toch? Het heeft ons 500 ballonnen opgeleverd. En Arnold: het is inderdaad geweldig om de kleine Roemenen daar blij mee te maken. Tegenwoordig gaan we elke dag met onze jaszakken vol ballonnen over straat en als we een kleine roemeen tegenkomen blazen we ze op en geven ze weg. En Arnold: wij kunnen nu ook ijsjes maken!!!!!!!
En toen kwam er weer een geweldige week. Mijn verloofde en zijn zus zijn namelijk een weekje langsgeweest. In die week hebben wij voor gids gespeeld. Het is erg grappig om te merken dat zij op alle dingen in Roemenië dezelfde reactie hebben als dat wij hadden. En omdat we in die week niet zoveel hebben kunnen doen voor onze projecten, hebben we het afgelopen week ontzettend druk gehad. We hebben onze oefenschema's af en moeten nu wachten op dr. Luca. Hij moet zijn mening erover geven, want hij is een van de artsen die de therapie voorschrijft aan de patiënten. Wij wachten dus vol spanning af.
Ondertussen blijven we gewoon werkzaam in Fysiotherapie II. Dankzij onze Roemeense lessen zijn we nu in staat om te kunnen communiceren met de patiënten. Zelfs met de alleen Roemeens sprekende therapeute kunnen we nu kleine conversaties voeren. We zijn onze lerares erg dankbaar daarvoor. En wat nog leuker is, is dat we kunnen zien dat de therapeutes langzaamaan, steeds meer dingen van ons gaan overnemen. Het zijn zomaar kleine veranderingen in het geven van de therapie. Het meest leuke hiervan is dat ze deze veranderingen volledig vrijwillig invoeren. Het enige dat wij daarvoor gedaan hebben, is dat we de patiënten op onze eigen manier hebben behandeld de afgelopen drie maanden. Dit hebben we gewoon vol gehouden en nu gaan de therapeutes inzien dat ook zij dingen kunnen overnemen van ons. Ook beginnen ze oefeningen uit een paar van onze boeken aan de patiënten te geven. En het leuke is dat allebei de therapeutes enthousiast aan het worden zijn. In het begin was er een wat minder enthousiast. We hebben dus goede hoop voor de resterende weken.
We hebben nu ook nog een ander project. Toen de Urgenta-mannen hier waren, is Arnold ook naar een Kinder Infectiehuis geweest om daar een beetje te gaan kletsen over projecten voor hun enzo. Toen hij vertelde dat wij hier waren, was de directrice gelijk geïnteresseerd. Zij vroeg aan hem of wij misschien een keertje langs konden komen, om te kijken of er iets met bewegingstherapie gedaan zou kunnen worden. Dus zijn wij gegaan. Ons gesprek resulteerde in de afspraak dat wij nu twee keer in de week gymlessen geven aan drie AIDS/HIV-patiëntjes daar. En dat is erg leuk. De kinderen hebben het erg nodig. Zij hebben voorheen bijna geen beweging gehad. Dus hun conditie is erg slecht en ook zijn ze behoorlijk stijf. Maar goed, met een beetje springen en dansen op muziek van de televisie, hopen we daar wat verandering in te kunnen brengen. Ik denk dat we de komende week een keer met de directrice moeten overleggen, hoe deze bewegingsuurtjes gecontinueerd kunnen worden als wij weg zijn.
Volgens mij heb ik nu wel weer ongeveer alles verteld. Tot de volgende mail...