Dagboek Projecten 2003 Roemenië

Veilig, veiliger, veiligst

Je blijft je verbazen in een land als Roemenië. Sommige nemen het niet zo nauw als het daarbij gaat om spullen van een bedrijf of instelling. En dat geldt van hoog tot laag. Te weinig toezicht of beter gezegd men kijkt het een en ander door de vingers. Alhoewel, steeds vaker kom je particuliere bewakingsorganisaties tegen die de eigendommen bewaken. In het ziekenhuis in Sibiu is zo'n bedrijf door de directie gecontracteerd. Is wel nodig ook want iedereen loopt hier maar in en uit en zo verdwijnt er veel uit het ziekenhuis. Vaak niet eens door buitenstaanders. Gelukkig het gaat nu wat minder makkelijk. Maar soms schiet men wel heel erg door.

Neem nou het doen van een relatief eenvoudige boodschap in een bouwmarkt. Sibiu kent er zeker drie welke vol liggen met materialen, technische installaties en gereedschappen. Ik werd op pad gestuurd om 60 m2 systeemplafond te kopen. Op zich is dat al bijzonder want tot voor kort kon je dat niet krijgen. Je gaat naar de bouwmarkt en bij binnenkomst zie je de eerste bewakingsdiender al staan die vriendelijk naar je glimlacht maar je er niet in laat voor dat je een boodschappenmand of wagen hebt meegenomen. Tegensputteren helpt niets ook al leg ik uit dat wat ik kom kopen, in beide hulpmiddelen niet past. Maar goed, je doet wat de beambte vraagt want je wil tenslotte je plafond kopen! Binnen gevraagd waar wij de afdeling voor systeemplafonds kunnen vinden. Blijkt deze in het magazijn te zijn buiten de winkel. Oké, je loopt er naar toe zonder je boodschappenwagen en vraagt aan de bediende van het magazijn welke type plafonds er te koop zijn. Er zijn wel drie keuze mogelijkheden. Na enig overleg over de prijs heb ik een keuze gemaakt en vraag om 60 m2 platen. De bediende kijkt wat vreemd en zegt dat dat 6 pakketten zijn en iets meer is dan 60 meter. Ik vind het prima en de bediende verdwijnt in zijn kantoor en schrijft een magazijnbon uit. Deze krijg ik mee en hij legt mij uit dat de factuurafdeling in de winkel een factuur zal maken als ik mij daar met de magazijnbon meld.

Terug de winkel in. O ja, boodschappenwagen mee, want de ambtenaar kijkt al streng mijn kant op. Factuurafdeling gevonden en de factuur wordt gemaakt. Tijdens het wachten kijk ik de winkel in en zie overal camera's hangen en in een hoek vlak bij waar ik sta, zit een jonge vrouw eindeloos te turen op de monitoren. De beelden springen regelmatig van het een naar het ander. Doodmoe word je daarvan lijkt mij zo. Nieuwsgierig als ik ben loop ik naar haar toe om te zien wat het allemaal voorstelt. Helemaal fout natuurlijk want een bewakingsambtenaar zegt dat ik moet doorlopen, ik mag niet kijken. Terug bij de factuurafdeling is de factuur klaar en mij wordt verteld dat ik nu mag betalen bij de kassa. Dat is aan de andere zijde van de hal en daar aankomend zie ik dat er een kassa is om te betalen met creditkaart. Dat wil ik want de kosten zijn aanzienlijk: rond de 8.000.000 lei (ongeveer 230 euro). De rij is redelijk lang maar het gaat aardig vlot. Bij de dame aangekomen mag ik niet betalen want ik sta in de verkeerde rij: ik moet hiernaast staan dat is de kassa voor facturen. Ik stribbel maar niet tegen want bij de kassa's staan wel twee van die grote jongens van de bewakingsdienst.

In de andere rij, en als ik aan de beurt ben kan ik niet met mijn creditkaart betalen want deze kassa heeft geen systeem daarvoor. Ik leg haar uit dat ik dat wist maar ik werd naar deze kassa verwezen door haar collega. Na wat gepruttel wordt de andere kassa even gebruikt om met mijn creditkaart te kunnen betalen. Alles wordt nauwlettend gevolgd door een van de bewakingsmensen. Hij kijkt letterlijk over mijn schouder mee, ik kijk hem wat verwonderd aan en zeg in het Nederlands tegen hem dat hij alles mag weten behalve mijn pincode. Hij kon er niet om lachen maar goed wij gaan verder met de afwikkeling. De dame aan de kassa vraagt naar mijn kenteken van de auto waarin het plafond wordt meegenomen. Op mijn vraag waarom was het antwoord kort: voor de politie! Als zij mij zouden aanhouden dan was de lading legaal. Ook moest ik mijn naam en adres opgeven. Alles werd netjes op de factuur bijgeschreven voorzien van een stempel van de winkel, haar en mijn paraaf er op, klaar! Nee niet helemaal want toen kwam onze bewakingsambtenaar in actie. Hij had ook een stempel en die moest op de factuur geplaatst worden als laatste. Nu was alles oké en kon ik veilig naar het magazijn gaan om mijn plafond op te halen.

In het magazijn ging alles vlot en was snel de auto geladen en kon ik terug gaan naar het ziekenhuis om de materialen af te leveren bij het project. Ik keek tijdens het wegrijden op mijn horloge ik was twee uur in de winkel geweest. Ik kon mijn lachen niet inhouden want het is toch vreemde gewaarwording om zo je boodschappen te moeten doen. Maar goed als zou worden aangehouden had ik toch zeker alle papieren en stempels niemand zou mij iets kunnen maken. Toch?

Is de patiënt er voor de dokter of is de dokter er voor de patiënt?

Als je je niet lekker in je vel voelt zitten dan ga je uiteindelijk een keer naar je huisarts! Dat gebeurt in Roemenië op dezelfde wijze. Als de huisarts het nodig vindt, stuurt hij je door naar het ziekenhuis; je krijgt een verwijskaart voor een consult in het ziekenhuis. Daar aangekomen word je onderzocht en dan blijkt dat je opgenomen moet worden. Niets aan de hand, tot dusver, zij het dat je wel wat mankeert wat verder onderzocht moet worden. Elke Roemeen heeft een basisverzekering dus ook over de kosten geen zorgen.

Nou daar lig je dan op een zaal van 20 m2 met negen andere patiënten. Opeengepakt als haringen in een ton. Enige privacy is er niet en frisse lucht is iets wat op een zaal met zoveel patiënten al helemaal niet te verwachten is. Maar goed, je bent in ieder geval in goede handen. De artsen, verpleegkundigen en de huishoudelijk medewerkers nemen de "zorg" op zich. Ja, ja dat denk je......!

Het begint met de visite van de arts die wil je wel verder onderzoeken maar telkens als die aan je bed komt dan klaagt hij over dat hij zo weinig verdient, de omstandigheden zo slecht zijn et cetera. Hij wil je wel helpen maar dan moet je wel wat extra betalen want anders kan hij weinig voor je betekenen. Nou goed, je voelt je tenslotte niet lekker en betaalt hem een bedrag wat ergens rond de 50 euro ligt. Gelukkig, het onderzoek vindt plaats en het blijkt dat je blindedarm verwijderd moet worden. Opnieuw begint de arts te jammeren over de zo slechte omstandigheden waaronder hij zijn werk moet doen. En al gauw is zijn hand gevuld met zo'n 150 euro want de pijn begint toch wel ondraaglijk te worden. Na de operatie word je verpleegd en begint het hele circus opnieuw. De verpleging klaagt steen en been: ze moeten zo hard werken en zo. Willen je wel de hele dag nalopen maar dan wordt er toch wel wat van je verwacht. Wat doe je na een operatie, je bent nog zo gammel als wat, je betaalt braaf een bedrag in de pot van de verpleging. Eindelijk, je knapt een beetje op en je begint trek te krijgen. Je mag ook al weer wat eten van de arts en je kijkt uit naar je eerste maaltijd al weet je dat het wel minimaal zal zijn wat je krijgt maar toch zelfs rauwe bonen zijn zoet dan ........??

Nee hè, ook de huishoudelijk medewerker begint met dat zij erg weinig verdient en thuis een huis vol met kinderen heeft. Dat alles zo duur is en de huur nog betaald moet worden en ga zo maar door. Ja wat doe je? Je wil uiteindelijk na een geslaagde operatie ook niet verhongeren. De open hand is gauw gevuld en gelukkig krijg je eten. Je bed wordt zelfs opnieuw opgemaakt met dezelfde lakens waar je inmiddels al meer dan een week in gelegen hebt. Na enige tijd verlaat je het ziekenhuis gezond en wel. Gelukkig, want dat was de reden waarom je in het ziekenhuis lag. Je voelde je niet zo lekker. Of je je nu echt beter voelt valt te betwijfelen. In ieder geval voelt je portemonnee zich niet zo lekker want hij is tijdens het verblijf in het ziekenhuis wel erg mager geworden!

PS: Helaas komt het bovenstaande veelvuldig voor. Gelukkig zijn er ook artsen, verpleegkundigen en huishoudelijk medewerkers die deze praktijken verre van zich houden! Helaas zijn zij naar mijn mening nog steeds in de minderheid. Er zal nog heel veel moeten veranderen qua mentaliteit in dit ziekenhuis.

Ambulance vervoer? Je bent nergens zeker van!

Een vrouw van 82 jaar valt in haar huis. Ze heeft veel pijn in haar bovenbeen en belt haar huisarts. Hij denkt dat er niets aan de hand is, niet meer dan een paar kneuzingen. Maar als zij er op staat kan ze een verwijsbrief krijgen om een foto te laten maken in het ziekenhuis. Zij wil dit wel erg graag en zo wordt de ambulance gebeld en de huisarts vertrekt.

De ambulance staat met enkele minuten voor de deur. Het ambulance-personeel bekijkt de situatie en deelt de vrouw mee dat zij niet vervoerd kan worden omdat ze te zwaar is en ze zijn maar met zijn tweeën. Er is verder niemand aanwezig die kan helpen. Je gelooft het of niet, maar ze laten de vrouw achter met het antwoord dat als zij voldoende hulp vindt om haar in de ambulance te tillen, ze terug kan bellen om haar op te halen. De vrouw weet met veel moeite haar vriendin (78 jaar!), te bereiken en zij belt opnieuw de ambulance-centrale met de mededeling dat zij iemand heeft gevonden die kan helpen. De ambulance arriveert opnieuw maar de vrouw in de ambulance krijgen is en blijft een probleem. Want haar vriendin is niet bij machte hulp te bieden. En zo vertrekt de ambulance weer met dezelfde mededeling achterlatend: "als er voldoende personen aanwezig zijn, mag ze terug bellen." De vrouw besluit het er bij te laten. Zij denkt dat de huisarts wellicht toch gelijk heeft dat haar been niet is gebroken.

Na drie weken strompelen en enorm afzien besluit ze toch naar het ziekenhuis te gaan om haar been te laten onderzoeken. Na het onderzoek blijkt zij haar bovenbeen te hebben gebroken. Inmiddels had de natuur de "genezing" van de breuk in gang gezet. Je zal begrijpen op een totaal verkeerde wijze. De vrouw heeft nu een beenlengte-verschil van 3 cm. Artsen willen haar niet opereren vanwege haar hoge leeftijd. Het genezingsproces zal zeer langzaam verlopen en vele complicaties met zich meebrengen en het resultaat zal niet bevredigend zijn.

Een verhaal uit het leven van de Roemeense maatschappij........